حسنی نگو، یه دسته گل

توی ده شلمرودحسنی تک و تنها بود حسنی نگو بلا بگوبه غم ها مبتلا بگو جوون بی کار، عمر تباه، عاطل و باطل، پژمرده دل، واه واه واهنه قلقلی، نه فلفلی، نه مرغ زرد کاکلی، هیچکس باهاش رفیق نبود صبح تا غروب آفتاب، می افتاد تو اتاق خواب